4. Plaats van bestemming

Van: Marion
Datum: Vrijdag 8 maart 2002, 0:41 uur
Aan: Vrienden en bekenden
Onderwerp: Plaats van bestemming

Lieve allemaal,

Het is een hele rare week geweest die begon bij het vertrek uit het hostel in Accra. Onderweg naar Kumasi tijdens de 4 uur durende busrit heb ik m’n ogen uitgekeken en ben ik van de ene verbazing in de andere gevallen. De armoede waarin veel mensen leven past(e) (nog) niet in mijn begripsvermogen….

Eenmaal aangekomen bij het gastgezin was alles raar en onwennig. We voel(d)en ons niet helemaal thuis. Om jullie een idee te geven over de plek waar ik zit: De school bestaat uit een soort van binnenplaats waar een aantal klaslokalen omheen zijn gebouwd. Alles is erg primitief en oud. Er zitten zelfs gaten in de muren waardoor de klassen (qua geluid) erg veel last van elkaar hebben.

Op de eerste verdieping van een rij klaslokalen is een appartement gebouwd. Hier woont de directeur van de school met zijn vrouw en 2 zoontjes (en wij dus ook). Daarnaast hoort er een weeshuis bij het geheel. Daar zitten op dit moment 10 kinderen die beneden tussen de klaslokalen slapen. Als je hun slaapplekken ziet schieten de tranen je spontaan in de ogen…..

Dit alles speelt zich af aan de totale buitenrand van de stad (het is 30 minuten per auto naar het centrum). Het is een soort van nieuwbouwwijk die ik ook wel “Spookstad” noem. Niets is af en alles bestaat uit troosteloze halve blokken beton. We waren bij aankomst best geschrokken en besloten een stukje te gaan lopen om even bij te komen en alles te laten inwerken. Achteraf gezien geen goed idee, want we zagen de kleinste kinderen op hun hurken in het open riool spelen (weten zij veel), en vervolgens kwamen we langs de vuilnisbelt waar naast koeien allemaal kinderen liepen (op zoek naar weet ik veel wat). Ik weet dat het beelden zijn die iedereen ook vaak op tv ziet, maar als je de hoek om loopt en er opeens oog in oog mee staat dan is het eigenlijk niet te beschrijven wat voor gevoelens er dan door je heen gaan….

Marloes zat er helemaal doorheen en is de rest van de vrijdag en gehele zaterdag behoorlijk van slag geweest. Ze kreeg zelfs heimwee. Ik had niet alleen mezelf maar ook haar om er doorheen te slepen, en dat viel niet mee. Ik moet zeggen dat ik dit soort taferelen wel had verwacht, maar op de 1 of andere manier heeft het toch een diepe impact als je er daadwerkelijk mee wordt geconfronteerd. Het is echt moeilijk om je vanuit Nederland hier op voor te bereiden.

Maandag was onze eerste schooldag, en aan het einde van deze dag was het Marloes die mij er doorheen probeerde te slepen. We werden in 2 verschillende klassen gezet als soort van assistent van de leraressen, en ik heb m’n ogen uitgekeken. Ik had geen hoge verwachtingen van het onderwijssysteem, maar dit sloeg echt alles!

Er zitten ongeveer 40 kinderen in de leeftijd van 8 jaar in een heel klein klasje dingen uit hun hoofd te leren die ze totaal niet snappen. De meesten kunnen niet eens lezen, laat staan schrijven (ze tekenen gewoon letters na). Met z’n 4-en delen ze een bankje dat eigenlijk (voor mijn gevoel?) voor maar 2 is gemaakt. Het bord is oud en alles wat erop wordt geschreven is nauwelijks leesbaar. Kinderen hebben geen boeken, schriften, pennen en/of potloden. Gevolg is dat ze erg afgeleid worden (om eerlijk te zijn werd zelfs ik dat na enige tijd), wat voor de lerares reden is om de orde te handhaven dmv….. Natuurlijk, door te slaan met haar stokje (en hoe!). Het ergste was nog dat de kinderen die geraakt werden echt naar mij gingen kijken met een blik in hun ogen van “help me dan ajb!”.

Het is hun cultuur en ik kan hier niet zomaar binnen komen wandelen en ze simpelweg vertellen hoe het wel/niet moet (als ik dat al zou weten, en als ze er al open voor zouden staan). Al met al heb ik me deze week behoorlijk machteloos gevoeld en niet echt het gevoel gehad dat ik echt iets bijdroeg. Natuurlijk ligt dat natuurlijk ook aan mijn verwachtingspatroon. Ik heb al lang geleden geleerd dat ik niet de hele wereld op m’n schouders kan nemen, maar toch….

Ondertussen heb ik met de directeur (tevens dus onze hostfather) gesproken. Mijn voorstel was om 1/3 van deze groep kinderen apart te nemen en afzonderlijk les te geven (hoewel hier eigenlijk nergens plaats voor is in het veel te kleine gebouw). Ik moet zeggen dat ik het gevoel had dat hij hier niet echt open voor stond, maar ik heb hem duidelijk weten te maken dat ik denk deze kinderen in een week meer te kunnen leren dan ze nu doen in twee maanden. Daarmee had ik zijn aandacht en uiteindelijk is hij gisteravond naar me toe gekomen om te zeggen dat er een ruimte voor me zal worden vrijgemaakt en dat ik maandag op deze manier zal beginnen. Daarnaast zal ik aan alle klassen een half uur in de week computerles gaan geven.

Gisteravond is voor mij dan ook echt de omslag geweest en ik krijg nu de ruimte om echt iets te gaan doen. Het klinkt misschien wat raar, want dit is natuurlijk m’n eerste week en misschien kom ik wat ongeduldig over, maar er zijn 8 vrijwilligers voor ons geweest en daarvan weet ik dat ze die gelegenheid niet hebben gehad. Zij hebben met name met de kinderen gespeeld en daarmee leid je ze misschien tijdelijk af van de situatie waar ze inzitten, maar structureel draagt het voor mijn gevoel te weinig bij.

Uiteindelijk is deze week goed geweest om te kijken en om de problemen duidelijk in kaart te brengen. Ik hoop dan ook dat ik hier wat mee kan de komende periode. Ik moet wel zeggen dat het emotioneel heel zwaar is geweest, maar dat ik nu wel een goed gevoel heb.

Aangezien het nu een feestdag is (Independence Day) en ik tot maandag vrij heb, ben ik vandaag naar het busstation gegaan en heb de eerste de beste bus de stad uit genomen. De enige bus waarin nog een plaats te boeken was ging naar Accra (waar ik dus eigenlijk net vandaan kom), dus ik zit weer achter dezelfde computer als vorige week m’n emailtjes te tikken. Ik heb nu in elk geval een lekker lang weekend, helemaal voor mezelf, om lekker bij te komen en alles te laten bezinken en verwerken. Morgen ga ik lekker de hele dag op het strand liggen (jaja, als je niet beter zou weten lijkt het net vakantie), en ik weet zeker dat ik maandag hartstikke fris aan de slag ga.

Ik denk dat ik wel vaker op van de weekenden gebruik zal moeten maken om bij te komen. Ik woon natuurlijk bij het weeshuis, en dit betekent dat de dagen ontzettend lang zijn. Daar komt trouwens nog bij dat het leven hier om 5 uur ’s ochtends begint. Dat is toch echt ook wel wennen, want hoewel ik pas om 8 uur voor de klas hoef te staan word ik wel wakker van al het rumoer in en om het huis. Daarnaast staan de eerste kinderen tussen 6 en half 7 al voor mijn slaapkamerraam m’n naam te roepen.

Tja, dit is het denk ik wel weer even voor nu. Hoewel ik nog veel meer meegemaakt en gezien heb zal ik het hier nu maar bij laten (voordat jullie je na het lezen van een simpel e-mailtje net zo moe en verrot voelen als ik nu) 😉

*knuf*
Marion.

  1. Introductie
  2. Cultuurshock?!!!!
  3. Akwaaba
  4. Plaats van bestemming
  5. Obruni
  6. Kleine vliegende prikbeestjes
  7. Warchild?
  8. Contrast
  9. Tome tome
  10. @!%@^#$@#!@ muggen
  11. Look, Listen, Learn
  12. Zoals het klokje thuis tikt… ??