2. Cultuurshock?!!!!

 

Van: Marion
Datum: Maandag 22 februari, 2002 1:06 uur
Aan: vrienden en bekenden
Onderwerp: Cultuurshock?!!!!

Hello crewmembers,

Hierbij dan een eerste bericht uit het verre en vooral heel erg warme Ghana.

Dankzij dikke mist had mijn vliegtuig vertraging en zou ik de aansluiting vanuit Milaan, waar ik moest overstappen, naar Ghana missen. Dus de aardige mensen van Alitalia kwamen op het goede (?) idee om me met KLM rechtstreeks te laten vliegen. Een veel betere verbinding die ik, vanwege mijn toch wel krappe budget, jammer genoeg zelf niet had kunnen betalen. Helaas hadden ze niet gekeken of er nog plek was, en toen ik wilde inchecken bleek de vlucht met 42 passagiers te zijn overboekt. Volgens de aardige (ahum) KLM medewerker viel dat nog mee….

Ik stond dus stand-by, en mocht bij de gate gaan kijken (samen met nog 42 andere mensen?) of er nog plek was. Zoiets blijkt op “priority” te gaan, en aangezien ik geen KLM-miles, wings, of weet ik veel wat heb stond ik niet bovenaan op de lijst. Sterker nog, ik was überhaupt geen KLM-klant dus ik stond strak onderaan!

Gelukkig blijf ik vrij rustig onder dit soort dingen, en blijkt dat je met een flexibele opstelling vaak al een heel eind komt. Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat het niet de eerste keer is dat ik dit soort dingen mee maak. Het leuke is dat een aantal mensen het ook weer typisch wat voor mij vonden toen ze hoorden van de vertraging, omzetting en vervolgens overboeking. Reacties als “het was te verwachten, bij jou gaat nooit iets standaard” waren niet van de lucht.

Omdat ik nu pas ’s middags hoefde te vliegen kon ik nog lekker met alle uitzwaaiers (Richard, Ramon, Jaap, Angela, Jennie, Jasper, Milad, Daan, Mariolein, Bregje & Viola: super dat jullie er allemaal waren, ik vond het echt fantastisch… BEDANKT!!!!! ) uitgebreid ontbijten. En lief glimlachen schijnt dus echt te helpen, want zonder al te veel problemen kreeg ik een stoel (en nog 1 van de beste ook, want ik had meer beenruimte dan been)! Plannen die tijdens het ontbijt al snel waren gemaakt om invulling te geven aan de zaterdagavond die ik waarschijnlijk alsnog in Nederland door zou brengen, gingen dus niet door.

Jammer genoeg bleek deze rechtstreekse vlucht uiteindelijk niet zo heel erg rechtstreeks te zijn. Door gigantisch noodweer konden we niet landen, in elk geval niet hier in Ghana, en uiteindelijk moest de piloot uitwijken naar Togo (een buurland ten oosten van Ghana). Eenmaal daar aangekomen was de brandstof van het vliegtuig (en mijne ondertussen ook wel zo ongeveer) op, en moest er getankt gaan worden. Ik stond ondertussen gezellig met de stewardessen te kletsen in het gangetje toen de piloot er bij kwam staan met de mededeling dat er een probleem was. De autoriteiten van Togo wilden de brandstof cash afgerekend hebben, en hij (en wie wel) had niet zoveel geld op zak. Mijn voorstel om even met de pet rond te gaan werd enthousiast ontvangen, doch bleek niet helemaal haalbaar.

Uiteindelijk hebben we een paar uur vast gezeten in Togo (wie zei er ook alweer allemaal dat bij mij nooit iets standaard gaat?!!!), totdat men uiteindelijk overstag ging en er getankt mocht worden. Tegen de tijd dat ik dus eindelijk voet op Ghanese bodem zette was het dus al na middernacht en was de man die me zou ophalen van het vliegveld al naar zijn lekkere bedje vertrokken. Natuurlijk was hij niet vergeten om zijn mobieltje uit te zetten.

Grote chaos en drukte op het vliegveld, maar het was helemaal niets bij wat ik meemaakte toen ik eenmaal door de deuren naar buiten liep. Ik werd min of meer bestormd… door…. ik weet eigenlijk nog steeds niet wie allemaal…. om…. het is me ook nog steeds niet duidelijk wat ze allemaal van me wilden. In elk geval waren die eerste minuten buiten genoeg om me totaal in de war te maken!

En dat terwijl het niet de eerste keer is dat ik buiten Europa ben. Ik was op heel wat voorbereid, maar toch was het niet te beschrijven… Ik zal het dan ook maar niet proberen. Ik moest alleen nog denken aan een trip met de Trans-siberie express: Na van alles meegemaakt te hebben kwamen we midden in de nacht aan in China…. En zelfs na alle avonturen in Mongolie wist ik niet wat me overkwam… Ik wist niet hoe snel ik terug moest rennen naar de trein en de rest (die lag te slapen) moest halen! Nu was er echter niemand om te halen en moest ik me hier alleen door slaan….

Uiteindelijk ben ik toch aangekomen in het hostel, en dat zelfs zonder me af te laten zetten door de taxi-chauffeur (onderhandelen ben ik nog niet verleerd). Deze taxi-chauffeur wist de weg niet (of deed alsof hij de weg niet wist), en het was dus ondertussen al bijna 3 uur toen ik eindelijk een bed zag.

Van de speed in de malariapillen had ik dus geen last meer, en als een roosje heb ik geslapen. Vanochtend heb ik alles even rustig op me in laten werken, maar de shock was er nog steeds. Zelfs nu ik uitgeslapen en uitgerust was. Grote vraag: heb ik dit alles onderschat of heb ik mezelf overschat?! Een antwoord op deze vraag volgt misschien nog in de komende maanden….

Na dus echt letterlijk moed verzameld te hebben ben ik dus vanmiddag aan de wandel gegaan. Het mooie van een vreemd land of een vreemde stad vind ik altijd het rondlopen, zonder specifiek doel en zonder plattegrond, en dingen op te nemen. In dit geval kon ik me dus helemaal uitleven, want zelfs na 3 uur flink doorgelopen te hebben was ik niet van mijn verbazing bekomen. Ik had het idee dat ik in de bioscoop zat en een film aan het kijken was, maar plotseling tussen de acteurs in het decor en in de film zelf verzeild was geraakt. Echt als vreemde eend in de bijt, met de acteurs die me aan zaten te kijken van “wat doet die hier, die hoort toch in de zaal te zitten kijken”.

De hele dag op straat ben ik geen blanke tegen gekomen. Het is heel bizar maar kinderen roepen op straat om je aandacht en willen een handje . Niet alleen kinderen trouwens (en dat handje kan je vrij letterlijk nemen, want ik heb m’n eerste huwelijksaanzoek binnen).

Op dit moment heb ik hier niet al te veel meer aan toe te voegen (het verhaal is ook alweer lang genoeg -ahum- geworden zo te zien). Ik moet alles maar eens rustig op me in laten werken en goed laten bezinken. In elk geval heb ik, na vanmiddag, het gevoel mezelf al overwonnen te hebben. Ik voel me weer goed en sterk en heb er zin in. Morgen begint de eerste dag van een introductieprogramma van 5 dagen dat ik ga volgen. Ik ben benieuwd…. Ik heb nu al 100.000 vragen!

So long,
Marion.

p.s. Voor het guiness book of records: Ik had maar 23,6 kilo bagage (dat red ik normaal gesproken zelfs niet voor een weekendje 😉 !!

  1. Introductie
  2. Cultuurshock?!!!!
  3. Akwaaba
  4. Plaats van bestemming
  5. Obruni
  6. Kleine vliegende prikbeestjes
  7. Warchild?
  8. Contrast
  9. Tome tome
  10. @!%@^#$@#!@ muggen
  11. Look, Listen, Learn
  12. Zoals het klokje thuis tikt… ??