7. Warchild

Van: Marion
Datum: Donderdag 18 april 2002, 17.34 uur
Aan: Vrienden en bekenden
Onderwerp: Warchild?

Lieve allemaal,

Afgelopen dinsdag ben ik richting Accra vertrokken aangezien gisteravond de ontmoeting met Willem Alexander en Maxima op het programma stond. Omdat vandaag de schoolvakantie is begonnen (tot 6 juni) ben ik van plan om nu 2 weken te gaan reizen. Ik ben gisteravond zelfs al een sportieve Nederlander tegengekomen die het wel aandurft (en gek genoeg is) om samen met mij een stuk Ghana te voet te gaan verkennen. We willen in 3 dagen 70 kilometer gaan afleggen, dus ik ben heel benieuwd!

Gisterochtend ben ik met een vriendin naar het zwembad gegaan, en terwijl ik daar lag te bakken hoorde ik de man naast ons een opmerking maken over de groep mensen die aan kwam lopen. Toen ik rechtop ging zitten zag ik opeens WA en M voorbij komen. Tja, daar zit je dan in je piepkleine bikinietje….

‘S avonds hadden wij een kort gesprek met Willem Alexaner. Alle Nederlanders waren uitgenodigd in het huis, of beter gezegd de tuin, van de ambassadeur. Er stonden 10 groepjes van ongeveer 6 mensen in een afgezet gebied in het midden, en zowel WA als M zouden ieder met 5 groepjes in gesprek gaan. WA was aan het groepje “vrijwilligers” toegewezen, en we hebben even leuk gepraat. Hij had z’n zaakjes goed voorbereid, en kwam met een prikkelende stelling (vrijwilligerswerk als dit doe je omdat het een roeping is en dan doe je het je leven lang, en dus niet zoals wij voor een bepaalde periode in je leven) om de discussie op gang te brengen. En daar hou ik natuurlijk wel van. Erg leuk!

Tot nu toe heb ik veel verteld over wat ik hier mee maak, maar ik realiseer me dat ik nog maar weinig over de weeskinderen heb gesproken. Dit komt waarschijnlijk omdat we wel veel tijd met ze doorbrengen, maar dat we vaak hele gewone dagelijkse dingen met ze doen die misschien niet altijd even boeiend zijn om op te schrijven. Afgelopen zaterdag hebben we echter een etentje georganiseerd omdat Marloes nu 2 maanden zal gaan reizen. De avond verliep echter niet helemaal volgens plan omdat een aantal kinderen niet echt lekker in hun vel zaten. 1 van de jongens, Kwadwo, zat er duidelijk helemaal doorheen en was erg verdrietig. Als hij lacht dan lijkt het alsof de zon op volle sterkte door de wolken breekt en alle regen binnen een mum van tijd kan laten doen verdwijnen. Helaas zijn er over het algemeen teveel wolken……

Het is zo moeilijk om tot hem door te dringen, aangezien hij erg gesloten is. Door zijn sprekende ogen zie je het echter meteen aan hem als er iets is. Hij zat in een hoekje, en ik kreeg er echt geen zinnig woord uit. Op een gegeven moment ging ik in 1 van de schoolbankjes vlak voor hem zitten en vroeg hem bij me te komen zitten. Ik heb 10 minuten moeten wachten maar toen hoorde ik eindelijk wat bewegen achter me en schoof hij bij me in het bankje. Toen ik m’n arm om hem heen sloeg begon hij zachtjes te huilen. En daar zit je dan…. Ik heb een hele tijd met hem in dat schoolbankje gezeten en in die tijd gaan er toch wel verschillende dingen door je hoofd….

Ik moest denken aan de tekst van War Child dat je een kind uit de oorlog kunt halen, maar hoe haal je de oorlog uit een kind. Deze kinderen hebben, godzijdank, geen oorlog meegemaakt, maar wie weet wat ze allemaal wel hebben meegemaakt (en nog steeds meemaken). Hoe haal je dat eruit? Hoe kan je ervoor zorgen dat ze het verwerken? Hoe kan je ze helpen om verder te gaan…. om gelukkig te worden? Het is totaal niet te doorgronden wat er in die kleine hoofdjes om gaat, maar ik zou het zo graag willen weten.

Ik moest ook denken aan mijn eigen jeugd en hoe vaak ik als klein meisje, en nu als iets minder klein meisje, heb lopen zeuren. Zit ik er ver naast als ik zeg dat bijna ieder kind in Nederland wel eens denkt te kort te komen? Dan bedoel ik zowel qua materialistische dingen als qua liefde/aandacht. Ik realiseerde me, terwijl ik daar zo zat met Kwadwo in m’n armen, hoe verschrikkelijk bevoorrecht ik ben….. Hoe rijk (en dan heb ik het niet eens over geld) ik ben…. Hoeveel kansen en mogelijkheden ik heb gekregen in mijn leven….

Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf op een gegeven moment ook met tranen in m’n ogen zat omdat ik meer dan ooit het verschil voelde. De ongelijkheid…. En de onmacht om het jongetje in mijn armen te helpen. Echt te helpen….. En al die andere jongetjes en meisjes…..

Ik weet dat ik dit intens dankbare gevoel dat ik nu heb niet continue vast zal kunnen houden. Maar ik ben wel blij dat ik dit dagboek bij hou en ik hoop dat als ik straks weer terug in Nederland ben, dit stukje vaak terug zal lezen en het gevoel dat ik nu heb gedeeltelijk terug kan halen.

Het lijkt me mooi om hier mee af te sluiten….

Een hele dikke knuffel,
Marion.

 

  1. Introductie
  2. Cultuurshock?!!!!
  3. Akwaaba
  4. Plaats van bestemming
  5. Obruni
  6. Kleine vliegende prikbeestjes
  7. Warchild?
  8. Contrast
  9. Tome tome
  10. @!%@^#$@#!@ muggen
  11. Look, Listen, Learn
  12. Zoals het klokje thuis tikt… ??