6. Kleine vliegende prikbeestjes

Van: Marion
Datum: Maandag 08 april 2002, 18:22 uur
Aan: Vrienden en bekenden
Onderwerp: Kleine vliegende prikbeestjes

Hoi toppers,

Ik zat net m’n vorige mailtje vluchtig na te lezen om te kijken waar ik zo ongeveer gebleven was, en realiseer me dat ik de afgelopen 2 weken alweer zoveel heb meegemaakt dat we voor mijn gevoel alweer 2 maanden verder zijn.

Na m’n vorige mailtje, toen ik net aan het einde van een dipje was, ben ik een lekker weekend naar Cape Coast, een plaatsje aan de kust, gegaan. Ik zat in een leuk hotelletje aan een meer, en terwijl ik ’s avonds zat te eten in het bijbehorende restaurant dat op palen boven het meer is gebouwd, speelden de krokodillen onder me tikkertje. De volgende dag ben ik de stad in gegaan en heb ik heerlijk rondgelopen. Ik denk dat dat een beetje mijn manier is om tot rust te komen. En ik had nogal veel om over na te denken, dus na 1,5 uur flink te hebben doorgestapt was ik Cape Coast alweer uit en was ik halverwege het volgende dorp. Het was overal fantastisch mooi en groen, en ik had geen haast, dus stapte ik vrolijk door. Tot twee keer toe werd ik door mensen die langs de kant van de weg zaten te eten uitgenodigd om mee te eten. Echt fantastisch! Mensen zijn zo gastvrijheid en vaak ook erg gul. Ook (sommige) kinderen uit ons weeshuis willen vaak het weinige dat ze hebben, het kleinste snoepje, nog met je delen.

Uiteindelijk ben ik echt in de middle of nowhere terecht gekomen waar ik me een weg moest banen door het struikgewas terwijl een steeds groter wordende groep aasgieren boven m’n hoofd rondzwermde. Toen ik het struikgewas uiteindelijk uitkwam, kwam ik bij een schitterend strandje en daarna heeft een aardige Ghanees me door de wirwar van steegjes in een dorpje geleid om weer bij de normale weg te komen. Daar was weer een andere aardige Ghanees die me een lift wilde geven terug naar Cape Coast. Voor ik het wist zat ik bij hem in de auto, ontmoete ik zijn neef, en kwamen terecht in de winkel van deze laatste, waar ik binnen een mum van tijd 2 halve liters bier voor m’n neus had staan (en zij trouwens ook).

Uiteindelijk ben ik bijna het hele weekend door deze twee aardige mannen op sleeptouw genomen. De ene keer zaten we met de hele familie bij z’n zus te eten, de andere keer gingen we stappen in een discotheek in een hotel, en weer een andere keer zaten we bij een optreden van een jazz-band. Tja, zo kom je nog eens ergens.

Zondag voordat ik terug ging ben ik nog een natuurreservaat geweest. Echt supergaaf, hoewel ik behalve een potentiële aap (hij ging zo snel dat ik maar van de gids moest aannemen dat het een aap was) niet echt veel beestjes heb gezien. De junglebeestjes weten ook wel dat er in dat gedeelte elk uur zo’n 20 toeristen rondwandelen, dus die zoeken wel een ander deel van het park op om rond te huppelen en slingeren. Ik voelde me wel echt “Jane” en vond het jammer dat er geen lekkere Tarzan in buurt was om mee van boom naar boom te slingeren. Ondertussen ben ik wel vriendjes geworden met de gids (die echt helemaal niets heeft van wat ik vind dat een Tarzan zou moeten hebben, dus helaas), en binnenkort neemt hij me mee naar een ander deel van het park (45 minuten rijden vanaf het toeristen gedeelte) waar we ’s ochtends om 4 uur olifanten gaan kijken.

Op zondagavond ben ik terug gekomen in Kumasi, en hoewel ik een supergaaf weekend had gehad en me geestelijk wel weer goed voelde, was ik lichamelijk niet helemaal fit. Maandag was ik absoluut niet lekker en ben ik in m’n bedje gebleven. Van Marloes hoorde ik dat de kinderen uit m’n klasje me ontzettend misten en dat ze er verloren bijzaten nu ze weer terug waren in hun oude klas. Ik betrapte mezelf erop hen ook wel te missen en dinsdag (ik was nog steeds ziek) ging ik zelfs om 3 uur even boven staan om een glimp van ze op te vangen. Hoewel ik nog niet echt opgeknapt was ben ik woensdag weer gaan werken, en het is onvoorstelbaar wat me overkwam toen ik het schoolplein op kwam lopen. Ik ben gewend geraakt aan een enthousiaste ontvangst maar dit sloeg echt alles. De kinderen waren echt helemaal door het dolle heen! Tja, op zulke momenten voel je toch wel een klein beetje waar je het voor doet…..

Het is ook wel grappig om te zien hoe kinderen uit andere klassen ’s ochtends in mijn klas gaan zitten in de hoop dat ik niet door heb dat ze daar helemaal niet horen. Er is zelfs een mongooltje van een jaar of 13 (die ze in de crèche bij de kinderen van 4 jaar stoppen) die ik al verschillende keren, met wisselend succes, uit m’n klasje heb proberen te verwijderen. Ik merk dat ik ontzettend gek op “my children” (zo noem ik ze zelfs al) begin te raken. Zag ik ze in het begin nog met duivelshoorntjes op hun hoofd, deze beginnen langzaam te veranderen in engeltjesvleugeltjes op hun rug. Beetje overdreven misschien, want het blijven waarschijnlijk de moeilijkste kinderen van de school. Ze zijn totaal ongedisciplineerd, en ik heb persoonlijk de indruk dat de helft zo achter loopt omdat ze hyperactief zijn en niet langer dan 2 seconden per dag geconcentreerd bezig kan zijn, en dat de andere helft geestelijk wat minder begaafd is (hoewel dat natuurlijk moeilijk te zeggen valt van kinderen van 5 of 6). Maar ik begin in elk geval hun afzonderlijke kwaliteiten (en zwakheden) te zien en probeer het beste in ze naar boven te halen. Ik hoop dat het lukt!

Uiteindelijk heb ik beide dagen wel gewerkt (hoewel woensdag nog geen volle dag), en ben ik donderdag na schooltijd zelfs nog met Marloes in de bus gestapt naar Accra om een vriend van haar uit Nederland te ontmoeten die hier naar toe gekomen was. De volgende dag was voor mij zeker geen “goede vrijdag” want ik was nu echt doodziek en kon niet eens meer op m’n benen staan. Ik had de hele dag bezorgde mensen om me heen terwijl ik nog riep dat het allemaal wel ging, maar tegen de avond liet ik me eindelijk overhalen en om me naar het ziekenhuis te laten brengen. Het ziekenhuis was een hele belevenis op zich, en uiteindelijk bleek dat ik malaria had. Dat verklaarde wel het e.e.a. Vandaar ook de titel van dit emailtje: die kleine vliegende prikbeestjes zijn dus de muggen die mij zo lekker schijnen te vinden! Uiteindelijk ben ik flink ziek geweest maar voel ik me nu gelukkig alweer een stuk beter. Ik heb nog steeds niet echt helemaal fit, en voel me nog erg moe. Ik heb wel de hele week gewerkt (gelukkig was het maandag Pasen, dus waren het maar 4 dagen), maar heb het ’s middags lekker rustig aan gedaan. Omdat ik in dit huis met geen mogelijkheid rust krijg (alle kinderen van de eindexamenklas wonen hier tegenwoordig ook, dus er is zo mogelijk nog meer kabaal en drukte) ben ik afgelopen weekend naar het strand gegaan om wat bij te komen en een paar dagen helemaal niets te doen behalve liggen, slapen en bruin worden!

Het was eigenlijk de bedoeling dat ik zondagavond terug zou komen, maar ik ben doorgereisd naar Accra omdat ik morgenavond een etentje heb bij de Ambassadeur (jaja) thuis. Tja, en waarom word ik daar uitgenodigd?! Willem Alexander en Maxima komen van 14 tot 18 april voor een werkbezoek naar Ghana. Vorige week hebben Marloes en ik een uitnodiging gehad van de Nederlandse Ambassade voor een feestje dat WA & M daar gaan geven op de avond dat ze vertrekken. Helemaal te gek natuurlijk! Donderdagavond werd ik echter gebeld met de mededeling dat WA & M ook een aantal Nederlandse vrijwilligers persoonlijk willen ontmoeten, en dat mijn persoontje (naast nog een paar anderen) hiervoor is geselecteerd. Ik heb verder nog geen informatie, maar zover ik nu te horen heb gekregen wordt het dus een officiële ontmoeting/gesprek, en moet ik ze wellicht wat vertellen over wat we hier allemaal meemaken (misschien moeten ze van die 4 dagen maar 4 weken maken dan, want zoals jullie ook nu weer zien hou ik niet meer op als ik eenmaal begin te vertellen). Ik vind het in elk geval echt helemaal super (helemaal omdat ik vanochtend hoorde dat Marloes alsnog mag komen, dus zij is nu ook onderweg naar Accra). Morgenavond krijgen we een soort van briefing en generale repetitie (wat ik me daar dan ook bij voor moet stellen) Echt heel spannend!

*kus*
Marion.

  1. Introductie
  2. Cultuurshock?!!!!
  3. Akwaaba
  4. Plaats van bestemming
  5. Obruni
  6. Kleine vliegende prikbeestjes
  7. Warchild?
  8. Contrast
  9. Tome tome
  10. @!%@^#$@#!@ muggen
  11. Look, Listen, Learn
  12. Zoals het klokje thuis tikt… ??