12. Zoals het klokje thuis tikt…… ??????

an: Marion
Datum: Maandag 22 juli 2002, 14:23 uur
Aan: Vrienden en bekenden
Onderwerp: Zoals het klokje thuis tikt…… ??????

Beste allemaal,

Hier is dan eindelijk het eerste mailtje uit ons koude kikkerlandje, en tevens de laatste in een hele lange reeks (opluchting alom, met name bij een aantal werkgevers die al begonnen te klagen over de werkdag die het steeds in beslag nam om een emailtje van mij te lezen).

Afgelopen zaterdag was ik precies 4 weken terug, en ik moet zeggen dat ook hier de tijd vliegt (maar ja, wat is tijd?). De laatste dagen in Ghana waren vreemd, en het was niet zozeer dat ik in Ghana wilde blijven, maar meer dat ik er tegenop zag om weer naar Nederland terug te keren. Het afscheid was hier en daar enigszins emotioneel, vooral met de kinderen en een paar hele goede vrienden (maar die laatste waren op 1 hand te tellen).

Het grappige was nog wel dat ik op het vliegveld, vlak voor ik door de gate ging, nog een laatste huwelijksaanzoek kreeg. Dit gebeurde bij aankomst, toen ik net uit het vliegtuig kwam (en toen was het onderdeel van de cultuurschok), en nu ging ik dus ook weer op een zelfde manier het land uit.

Niet te geloven hoeveel er in de tussentijd was gebeurd. Ik kon me niet meer voorstellen dat ik die eerste dag zo van slag was. De verbazing waarmee ik de eerste week rondliep. De manier waarop ik me heb aangepast en met allerlei handigheidjes reageerde op situaties die in Nederland nooit voorgekomen zouden zijn (daar waren die huwelijksaanzoeken nog maar een klein voorbeeld van).

De eerste keer toen ik de busreis maakte van Accra naar Kumasi hebben Marloes en ik onze ogen uitgekeken. Daarna heb ik die busreis nog verschillende keren gemaakt, en zeker de laatste keren heb ik geprobeerd om alles weer te zien met de ogen van die eerste keer. Alles was echter zo “normaal”, en met de beste wil van de wereld kon ik niet meer begrijpen wat het dan precies was wat ons die eerste keer zo verbaasde. Gek hoe je hele referentiekader verandert en je bepaalde armoede “normaal” gaat vinden.

Zo zat ik in de periode rond de Nederlandse verkiezingen ergens in Kumasi naar CNN te kijken. Er werden beelden getoond van de situatie in Argentinië en hoe veel mensen daar in armoede zijn vervallen. Men ging op bezoek bij een Argentijnse familie en liet zien hoe slecht de leefomstandigheden zijn. Ik keek naar deze reportage, en het eerste dat door mijn hoofd flitste was “Dat valt toch allemaal best wel mee?!”. Ik realiseerde me meteen hoe absurd deze gedachte was, en hoe ik een aantal maanden geleden nog ontzettend geshockeerd zou zijn geweest bij het zien van deze beelden. Tja, en hoe kan het dan dat sommige dingen die je hele leven “normaal” waren nu dan opeens zo vreemd lijken?

Ik moest overstappen in Milaan, en toen ik daar op het vliegveld rondliep was ik echt helemaal de weg kwijt. Ik liep een gigantische dutyfree winkel binnen en zag de overvloed van alles… Ik zag mensen hun winkelmandjes volproppen… Ik zag winkels met de meeste dure kleding, tassen, parfums, juwelen…. Toen ik in deze staat van opperste verwarring een vriend van me opbelde was zijn eerste nuchtere reactie “wacht jij maar tot je je eigen klerenkast weer ziet”. Die opmerking bleek erg waar te zijn, want toen ik diezelfde nacht m’n kast weer aan het inpakken was schrok ik daar inderdaad behoorlijk van.

De eerste paar weken vond ik alles raar en vreemd. Ik zag Nederland door hele andere ogen. Boodschappen doen duurde ontzettend lang, ik kon echt niet meer kiezen en toen ik eindelijk bij de kassa kwam was m’n mandje nog half leeg. Ik heb ik me (onbewust) erg teruggetrokken en ik was behoorlijk in mezelf gekeerd. Ik heb m’n huis weer op orde gemaakt en heel veel thuis zitten lezen. Ik ben naar het rijksmuseum geweest en bij m’n moeder, en voor de rest liep ik de deur bij de sportschool plat of reed op m’n skates door het park. Alleen het stappen bleek ik nog niet helemaal te zijn verleerd.

Vorige week heb ik mezelf eens een flinke schop onder m’n eigen kont gegeven. Ik draai nu, tot op zekere hoogte, weer lekker mee in het Nederlandse ritme, hoewel ik nog wel mijn kritische bril op heb. Ik hoop dat het zicht van deze bril niet zal vertroebelen, maar ik ben bang dat dat gedeeltelijk niet te voorkomen zal zijn. In elk geval ben ik nu weer helemaal alive and kicking, en kan ik 4 weken na aankomst eindelijk zeggen “Marion is er weer!”.

XXX
The Duchess (mijn bijnaam bij mijn Ghanese vrienden)

  1. Introductie
  2. Cultuurshock?!!!!
  3. Akwaaba
  4. Plaats van bestemming
  5. Obruni
  6. Kleine vliegende prikbeestjes
  7. Warchild?
  8. Contrast
  9. Tome tome
  10. @!%@^#$@#!@ muggen
  11. Look, Listen, Learn
  12. Zoals het klokje thuis tikt… ??