11. Look, listen, learn

Van: Marion
Datum: Donderdag 20 juni 2002, 20.05 uur
Aan: Vrienden en bekenden
Onderwerp: Look, Listen, Learn

Hoi lieverds,

Hoe is het? Zijn jullie daar in Nederland al helemaal in de zomerstemming en klaar voor mijn terugkomst in het kikkerlandje?

Een paar weken geleden (voordat ik ziek werd) ben ik begonnen met het evalueren van mijn tijd hier. Ik merkte dat ik toen het sterke ontevreden gevoel van de eerste maand terug begon te krijgen. Wat heb ik nu al met al gedaan? Heeft het echt zoden aan de dijk gezet? Heb ik bereikt wat ik wilde bereiken? Af en toe weet ik het echt niet…. Op sommige momenten, als ik die stralende kindergezichtjes zag, heb ik wel een goed gevoel gehad, maar over het algemeen heeft toch het ontevreden en machteloze gevoel de boventoon gevoerd. Maar ik weet dat, ook al zou ik hier nog 2 jaar blijven, ik dat gevoel altijd zal blijven houden zolang er hier nog zoveel te doen is, en de mogelijkheden zo beperkt zijn.

Nu sta ik op het punt om weer naar Nederland terug te komen en is de periode van terugkijken en evalueren echt aangebroken. Ik heb al eens geschreven dat ik wou dat ik energie genoeg had om 24 uur per dag door te gaan. Laatst dacht ik eraan hoe ik, met al mijn energie, wel eens werd vergeleken met het duracelkonijntje. Ik heb nu moeten leren accepteren dat duracel misschien wat langer mee gaat dan het gemiddelde, maar dat zelfs duracel op een gegeven moment op is.

Tja, en als je het dan hebt over terugkijken en evalueren, dan is dit wel 1 van de dingen die ik geleerd heb. Maar lang niet de belangrijkste. Veel mensen hebben zich wel eens afgevraagd of ik hier zou veranderen, of dezelfde Marion van 4 maanden geleden terug zal komen. Behalve de 6 kilo minder Marion die straks uit het vliegtuig zal stappen, is er denk ik wel meer veranderd.

Wat is er veranderd in mij? Ik vind het moeilijk om te benoemen, maar ik merk dat ik heel erg tot rust gekomen ben, en het leven op een andere manier ben gaan bekijken. Ik schreef al eens dat ik uren in de bus kan zitten en naar de bomen en sterren kan kijken. Maar ik kan ook rustig een uur buiten voor m’n raam zitten, zelfs zonder boek, en helemaal niets doen. Gewoon genieten… en nadenken….

Ik besef nu helemaal hoe bevoorrecht ik ben. Omdat ik in Nederland geboren ben, om al de kansen en mogelijkheden die ik heb gekregen (en vaak *gelukkig* ook heb benut) in mijn leven. Omdat ik niet weet wat honger is, omdat ik naar school heb gekund, omdat ik ouders had die van me hielden en die me hebben geleerd wat liefde is. Om de normen en waarden die ik van mijn ouders meegekregen heb. Omdat ik vrienden heb die om me geven en die voor me klaar staan als dat nodig is. Om de 1000 en 1 dingen waardoor ik de mogelijkheid heb gehad om me te ontwikkelen tot de persoon die ik nu ben.

Daarnaast heb ik geleerd van het contrast. Geld is voor de meerderheid, die echt in armoede leeft, een probleem. Aan de andere kant heb ik ook duidelijk gezien dat geld echt niet gelukkig maakt. Alle ontevreden, klagende en zeurende juppen die elke nacht samen uitgaan. Hun leven is zo leeg. Ze zien elkaar bijna elke dag, maar niemand weet wat er in de ander om gaat; ze kennen elkaar niet. Uiterlijke schijn, een imago, waarachter veel ontevredenheid schuil gaat.

Al met al heb ik het gevoel dat ik veel dichter bij mezelf ben komen te staan. Dat klinkt misschien wat zweverig, maar…. maar misschien is het dat ook wel. Ik kom gewoon als een zweverige Marion terug. Hehehe… Ik heb in elk geval een stukje rust gevonden en een besef van intens geluk. Het gevoel echt zuinig om te moeten gaan met de kansen die ons in Nederland in de schoot geworpen lijken te worden.

Als ik kijk naar wat ik nu zo geschreven heb besef ik dat dit alles misschien ook de reden is waarom ik er nu zo tegenop zie om morgen op dat vliegtuig te stappen. Om weer in de Nederlandse egoïstische maatschappij mee te lopen waarin ieders eerste zorg met name zichzelf is en waar men geleefd wordt door een overvolle agenda. De afgelopen verkiezingen hebben me eens te meer bewust gemaakt van een verschuiving van normen en waarden in onze maatschappij en ik maak me hier echt ontzettend zorgen over.

Op Schiphol, toen ik vertrok, kreeg ik van een heel wijze vriend het advies mee “Look, Listen, Learn”. Dit is echt mijn motto geworden. Er gaat geen dag voorbij of deze 3 woorden flitsen wel minimaal 1 keer door m’n hoofd. Ik heb veel gekeken zonder ergens waardeoordelen aan te hangen, ik heb veel gehoord waar m’n oren echt van klapperden zonder te reageren, en ik heb echt ontzettend veel geleerd.

Ik hoop dat ik nu kan leren om me weer aan te passen aan de Nederlandse maatschappij maar toch dit gevoel, en alles wat ik hier heb geleerd vast te houden….

Een hele lieve knuffel,
Marion.

  1. Introductie
  2. Cultuurshock?!!!!
  3. Akwaaba
  4. Plaats van bestemming
  5. Obruni
  6. Kleine vliegende prikbeestjes
  7. Warchild?
  8. Contrast
  9. Tome tome
  10. @!%@^#$@#!@ muggen
  11. Look, Listen, Learn
  12. Zoals het klokje thuis tikt… ??