10. @!%@^#$@#!@ muggen

Van: Marion
Datum: Maandag 17 juni 2002, 01.26 uur
Aan: Vrienden en bekenden
Onderwerp: @!%@^#$@#!@ muggen

Hellew,

Daar is ze dan weer, en waarschijnlijk voor de 1 na laatste keer. Om eerlijk te zijn weet ik niet zo goed waar ik moet beginnen aangezien ik de laatste tijd niet zo trouw m’n avonturen opgeschreven heb. Om er geen verhaal van te maken dat jullie 3 dagen kost om te lezen zal ik maar beginnen bij 2 weken geleden toen ik weer een gezellig weekendje naar Accra ging om m’n vriendjes en vriendinnetjes aldaar te zien.

Vrijdagavond was super, en zaterdagavond waren we met de hele gang in onze vaste discotheek. Daar leerde ik Anthony kennen, en terwijl de hele groep 1 voor 1 naar huis gingen bleven wij kletsen en uiteindelijk hangen om ’s ochtends voetbal te kijken. Ik zou eigenlijk de volgende dag met vrienden meerijden terug naar Kumasi, maar omdat de auto stuk was werd dat uitgeteld. Dat kwam niet zo slecht uit, want ik wilde nog wel wat met Antony afspreken… Toen hij me echter de volgende avond af kwam halen vond hij niet de wervelwind waarmee hij de hele zaterdagavond op de dansvloer had gestaan, maar een bleek, misselijk, zielig, klein meisje. Ik had hem nog proberen te bellen om te zeggen dat ik me niet al te lekker voelde, maar natuurlijk had net op dat moment de batterij van zijn mobiel het begeven. Hij had mijn boodschap dus niet ontvangen. Ik zei nog heel dapper dat het zo wel weer zou gaan (optimisme of overschatting?), maar hij was nog niet gaan zitten of ik rende al richting badkamer.

AAARRCCCHHH…. heb ik dat weer!

Anthony haaste zich meteen naar de apotheek, en toen hij terug kwam had hij besloten dat ik met hem mee moest komen omdat het (goedkope) hotelletje waar ik in zat niet goed voor me zou zijn. Ik was te ziek om ook maar te denken aan tegenstribbelen, dus even later zat ik met een paar haastig gepakte spullen bij hem in z’n auto. Het toeval (??) wil dat hij, samen met z’n vader, eigenaar is van 1 van de leukere hotels van Accra. Even later lag ik dus in een fantastische suite in een gigantisch bed; jammer genoeg te ziek om er van te kunnen genieten.

De volgende ochtend kwam Antony zo ongeveer elk uur bij me kijken, en tegen de middag besloot hij dat ik toch echt naar het ziekenhuis moest. Auto met chauffeur stond al klaar… Na weer een bloedtest gedaan te hebben bleek het resultaat, hoe kan het ook anders, weer hetzelfde als de vorige keer; malaria!

Hoe kan dit? Nou slik ik m’n speedy malariatabletten netjes elke week, maar er zijn malariadragende muggen die (o.a. door bestrijdingsmiddelen) resistent zijn geraakt tegen de antistoffen waardoor die pillen niet werken en dus toch malaria weten te verspreiden. Nu heb ik altijd al een onverklaarbare maar onweerstaanbare aantrekkingskracht uitgeoefend op muggen (niet alleen op de Ghanese). Dus ondanks het muskietennet waar ik onder slaap, de muggenlotion die bijna mijn bodylotion is geworden, en alle sprays en brandende stinkdingen die ik gebruik word ik toch nog geregeld gestoken. En nu weer door een verkeerde mug dus.

Na het ziekenhuis en de apotheek hebben we mijn spullen opgehaald en kreeg ik een kamer (dit keer een “normale”) in het hotel van mijn reddende engel. Hier heb ik nog 2 dagen ziek liggen zijn, maar toen ik enigszins op m’n benen kon staan ben ik toch vertrokken naar een ander hotel. De rest van de week heb ik daar min of meer ziek liggen zijn, maar tegen het weekend had ik besloten wel weer opgeknapt te zijn. Ik baalde als een stekker dat ik mijn 1-na-laatste week in bed had “verdaan” terwijl ik nog zoveel te doen had in Kumasi. Zondag ben ik dus op de bus gestapt omdat ik maandag echt weer aan het werk wilde.

Halverwege de busreis begon ik het opeens erg koud te krijgen en even later klappertandde ik er lustig op los. Iemand gaf me mijn rugzak aan, en ik haalde er alle kleren uit die erin zaten. Even later zat ik, met 2 broeken en 5 T-shirts aan, nog steeds te rillen en de mensen om me heen werden enigszins ongerust. Ik overwoog nog om de buschauffeur te vragen me ergens bij een hotel onderweg af te zetten, maar op de 1 of andere manier heb ik het toch gered tot Kumasi.

De volgende dag is 1 van de leraren met me meegegaan naar een ziekenhuis. Ik was ondertussen nog veel zieker dan de week ervoor, en had voor de zekerheid m’n rugzak bij me met daarin m’n discman, een boek en een tandenborstel. In dit land weet je nooit wanneer ze besluiten je op te nemen, en ik wilde de belangrijkste dingen bij me hebben. Ik bleek gestoken te zijn door een wel erg eigenwijze malariamug, die niet alleen resistent bleek te zijn tegen speedy malariepillen dat ik elke week slik, maar ook tegen het malariamiddel dat ik in Accra in het ziekenhuis had gekregen. Soms kun je ook een beetje pech hebben. Daarnaast had ik, bij een weerstand van rond het nulpunt, ook nog eens een blaasontsteking en iets aan m’n nieren opgelopen. Ik kreeg geloof ik de hele apotheek mee naar huis, met daarbij ook een malariamiddel dat sterk genoeg was om de ziekte uit een olifant te krijgen.

Ghanezen zijn gek op medicijnen en hebben niet de kritische blik die wij Nederlanders over het algemeen Hebben als het om medicijnen gaat. Vaak wordt niet verteld (zowel door de arts als de apotheek) wat voor medicijnen men krijgt, en bijsluiters worden niet verstrekt. Ik was dan ook erg verbaasd toen bleek dat ik mijn malariamiddel wel een bijsluiter had. Ik had mijn Nederlandse houding echter beter kunnen laten varen en die bijsluiter ongelezen in het doosje kunnen laten. Het verhaal begon met muizen, ging over in ratten en vertelde vervolgens iets over honden. Geen informatie over de bijwerkingen bij mensen… Ik voelde me erg gerustgesteld.

Uiteindelijk heb ik toch maar braaf het hele pillenpakket in de afgelopen week naar binnen gewerkt. Hoewel ik t/m woensdag nog ruim 40 graden koorts had is het vanaf donderdag wat beter gegaan. Ik kan me niet herinneren wanneer ik me zo ellendig heb gevoeld als de eerste paar dagen deze week. Gek dat veel dingen waar ik hier zonder probleem aan gewend ben geraakt, me nu zo frustreerden. M’n bed zonder matras (ik heb een soort sponsachtig foamding dat als matras dienst doet zodat ik elk plankje van m’n bed precies voel), niet te kunnen douchen terwijl je de hele dag ontzettend zweet met zoveel graden koorts, geen schone lakens, de muizen die ’s nachts in m’n kamer rondrennen (ik heb ze nu kunnen tellen, en het bleken er 5 te zijn). En het feit dat ghanezen erg slecht met ziekte om kunnen gaan waardoor ik min of meer door m’n hostfamily aan m’n lot overgelaten werd. Het is raar als je al die mensen in huis hoort, en je voelt je erg alleen als niemand komt kijken hoe het met je gaat.

Gelukkig zijn er de kinderen die, hoewel ze niet op m’n kamer mogen komen wel alles voor me (probeerden te) doen. Isaac is zelfs naar de stad geweest, een trip van 3 uur, om allemaal fruit voor me te kopen. Belinda perste vervolgens elke dag een paar sinaasappels voor me uit en gaf me de lekkerste jus ooit! Maxwell is op pad gegaan om beltegoed voor me te kopen; het koste hem 2 uur lopen (we wonen nu eenmaal in een achtergebleven gebied)….

Al met al had ik me m’n laatste 2 weken hier net een klein beetje anders voorgesteld. Ik had nog zoveel willen doen, en was nog helemaal niet klaar. Maar ja,was ik ooit klaar geweest? Woensdag ben ik even naar beneden gekomen toen m’n kinderen lunchpauze hadden. Ze waren dolenthousiast om me te zien, en dat vrolijkte me wel een beetje op. Donderdagmiddag kwam Belinda met 5 kinderen naar m’n kamer. Ik werd helemaal doodgeknuffeld! Omdat ik ze niet wilde laten gaan heb ik ze maar kleurpotloden en papier gegeven zodat ze de hele middag in m’n kamertje op de grond hebben zitten tekenen. Behalve stoere Andy, want die was even niet zo stoer en zat op m’n bed en wilde m’n hand niet meer loslaten.

Gisterochtend bleek dit stoerste jongetje van de klas een half uur eerder naar school gekomen te zijn. Hij wist nu waar mijn kamer was, en op de 1 of andere manier lukte het hem om ongezien naar boven te komen. Daar stond hij dan, om half 8 ’s ochtends, met een stralende glimlach in mijn deuropening. Een half een lang heeft hij op m’n bed gezeten, m’n hand vasthoudend en triest voor zich uitkijkend. Wat zullen we elkaar missen…. Toen de school begon heb ik hem naar beneden gestuurd, maar 10 minuten later hoorde ik hoe iemand voor m’n raam stond en m’n naam riep. Ik keek; ja hoor, daar is Andy weer! Hij had me gezien, ik was er nog, dus rende hij weer snel naar beneden. Dit ritueel herhaalde zich ongeveer elke 10 a 15 minuten. Echt wonderbaarlijk…..

Na de lunchpauze ben ik naar de klas gegaan waar mijn 20 kinderen nu ook weer deel van uitmaken. De lerares vertelde (in de locale taal), dat ik vandaag weg zal gaan. Hoewel mijn kinderen dit al wel wisten lijkt het nu hier en daar echt door te dringen. Stoere Andy op de achterste rij is nu helemaal niet meer stoer en kijkt echt verdrietig. Dan begint hij te huilen… Andere kinderen lachen…. De tranen staan ook in mijn ogen… Andy en ik gaan in een apart kamertje zitten tot hij weer wat opgeknapt is (en ik ook). Ik ben altijd al een held geweest in afscheid nemen…. We gaan weer terug naar de klas en ik ga tussen m’n kinderen zitten. Het laatste uur word ik door 20 kinderen tegelijk geknuffeld. En ik probeer ze allemaal tegelijk terug te knuffelen.

Ik had eigenlijk een aantal kinderen beloofd ze thuis op te zullen zoeken de laatste weken. Maar door die gezellige malaria is daar natuurlijk niet zoveel van terechtgekomen. Na een kleine inventarisatie blijkt dat iedereen in een andere richting woont, zodat ik niet op 1 middag alsnog met verschillende kinderen mee kan. Maar goed ook, want ik sta al te trillen op m’n benen. Maar ja, laatste dag…. Ik heb nog een paar kaarten geschreven voor een aantal kinderen die ik ze geef zodra de bel gaat. Dan ga ik met (wie anders) Andy mee, en breng onderweg een bezoekje aan het huis van mijn andere boef; Aikins.

Tegen de tijd dat ik weer thuis kom ben ik helemaal aan het einde van m’n latijn, maar heb wel een goed gevoel. Behalve dan dat ik me erg leeg voel…. ‘S avonds begin ik met een triest gevoel m’n rugtas te pakken. Gek dat ik begin deze week, toen ik zo ziek was, steeds de neiging had om m’n spullen te pakken omdat ik zo graag weg wilde. Ik zat echt af te tellen om weer naar huis te gaan! Nu voelt het alweer heel anders.

Ik ben nu gisterochtend nog even de stad ingegaan om voor een laatste keer rond te lopen en alles in me op te nemen. Met name nu ik me wat beter begin te voelen besef ik hoe raar dit einde voor mij is geweest en hoe “onaf” alles voelt. Ik begrijp nu des te beter Hoe Daan zich voelde toen hij als vrijwilliger naar Zuid-Afrika ging, maar 2 maanden voor het einde na een auto ongeluk onverwacht weer naar Nederland werd gebracht. Dat moet helemaal moeilijk zijn geweest.

Marloes is me komen ophalen (ze heeft een auto tot haar beschikking) om 3 uur gistermiddag en toen zijn we nog naar 2 dorpjes gereden waar een aantal weeskinderen momenteel naar toegestuurd zijn omdat ze niet meer in ons weeshuis konden blijven. Heel raar om ze daar nu te zien… En voor de laatste keer…

Toen ik gisteravond eindelijk in Accra aankwam was ik helemaal uitgeput en kon nauwelijks meer op m’n benen staan. Zowel lichamelijk als geestelijk was ik aan het einde van m’n latijn…. Vandaag, na een hele dag in bed en voor de tv (ik voel me eindelijk weer fit genoeg om voetbal te kijken), voel ik me weer wat beter. Gelukkig heb ik nog een hele week om bij te komen.

Vandaag precies over een week sta ik in elk geval op Schiphol, en ik zal proberen deze week in elk geval nog wat zon te pakken (hoewel het regenseizoen flink van zich laat gelden) zodat ik in elk geval wat kleur op m’n ingevallen wangetjes heb. De weerberichten beloven in elk geval niet al te veel goeds, dus waarschijnlijk kom ik bijna net zo wit terug als toen ik weg ging. Ik kom in elk geval wel terug met de nodige ervaring en kennis, en met de wetenschap dat ik voor een aantal mensen hier daadwerkelijk iets heb kunnen betekenen.

Een hele warme knuffel,
Marion.

 

  1. Introductie
  2. Cultuurshock?!!!!
  3. Akwaaba
  4. Plaats van bestemming
  5. Obruni
  6. Kleine vliegende prikbeestjes
  7. Warchild?
  8. Contrast
  9. Tome tome
  10. @!%@^#$@#!@ muggen
  11. Look, Listen, Learn
  12. Zoals het klokje thuis tikt… ??